من سورپرايز شدم

امروز روز تولد من بود.... بدون مقدمه گفتم كه تو هم مثل من سورپرايز بشي.... راستش بهترين تولدي بود كه تو عمرم داشتم و بعضي اتفاقاتي كه براي من در اين روز پر اهميت افتاد، تولد هيجده سالگيم رو به زيباترين تولدم تبديل كرد. آره من سورپرايز شدم.

اولش وقتي ديدم چند تا از دوستام يه روز قبل از تولدم منو غافلگير كردن، با خودم گفتم كه امسال از اون سال‌ها نيست و فرق بسياري با بقيه سال‌ها داره، تولد هيجده سالگي برام خيلي شيرين بود چون در آن كساني يادم كردن كه اصلا باور نمي‌كردم و كساني هم به ظاهر فراموشم كردن كه اصلا اصلا فكرشو نمي‌كردم.

به هر حال من هيجده ساله شدم. اگرچه در اين روز نتونستم حتي يه دقيقه با دوستام باشم، اگرچه تو اين روز به صورتم كيك نزدن، اگرچه چرب و چيلي شمع فوت نكردم اما من واقعا تعجب زده شدم چون به عنوان كسي كه نفس مي‌كشه، مورد توجه قرار گرفتم.... من هيجده ساله شدم.

به خدا نمي‌دونم چي دارم مي‌نويسم اما فقط مي‌گم از همه كساني كه «واقعا» به يادم بودن و از همه كساني كه «واقعا» به يادم نبودن تشكر مي‌كنم چون با ياد كردن و فراموش كردنشون، تولدي متفاوت برام رقم زدن!!! امروز زيباترين روز عمر هيجده سالم بوده كه الان تو آخرين ثانيه‌هاي اون قرار دارم!!! عمدا اين ساعت از شب رو واسه نوشتن مطلب انتخاب كردم كه تو آخرين ثانيه‌هاي روز تولد هيجده سالگيم از ته دلم مطلب بنويسم!!!

تولدم شيرين‌ترين روز زندگيم بود، اگرچه در اين روز كار هم كردم، اگرچه در اين روز در جلسه هم شركت كردم و اگرچه در اين روز هم مثل روزهاي ديگه زندگي كردم،، اما من روز متفاوتي را تجربه كردم چون خواستم كه روز متفاوتي را تجربه كنم!!! تولد تو هم مبارك، حتي اگه 364 روز ديگه تا اون باقي مونده!!!

پ.ن(1): اگه روز تولدت رو واسم بنويسي ممنونت مي‌شم!!!

پ.ن(2): همين ديگه...

به خودم قول دادم تنها وقتي كه يه حرفي تو دلم هست، يه سري به وبلاگم بزنم و چيزي توش بنويسم، وبلاگ مثل دفترچه خاطراتي آن‌لايني براي من شده كه هميشه كم و بيش بش سر مي‌زنم تا از مطالب و نظرات دوستام لذت ببرم. 

1. واقعا حرفي در دلم نيست، در واقع حرفي در دل هيچ يك از ما نيست، اما به برخي دلايلي كه خيلي‌ها نمي‌دونن اون دلايل چي هستن، فكر مي كنن در دلشون خيلي حرفا هست. مسئله اينه كه به نظر من خيلي از ماهايي كه فكر مي كنيم واقعا خيلي حرف در دلمون داريم، تا حالا حتي يك بار هم ننشستيم و به خودمون بگيم...هان چه مشكلي داري؟ غمت چيه؟.... واقعا آيا تا حالا گفتي؟ تورو خدا بيا با هم روراست باشيم، تويي كه فكر مي كني غم زندگي رو دلت انباشته شده، واقعا مي‌دوني اين غم چيه؟ واقعا تا حالا فكر كردي؟ مي دوني اگه در صبح يك روز شيرين، بعد از نماز صبح، وقتي كه همه خوابن، حتي 20 دقيقه به مشكلاتت فكر كني، همه اونها در خنكاي صبح آب مي‌شن و از بين مي رن؟ امتحان مي‌كني؟

چون مي‌‌خوام بنويسم، مي نويسم. راستش از بچگي هيچ چيز رو به اندازه نوشتن و خوندن دوست نداشتم. يادمه هر وقت از يه چيزي يا يه كسي ناراحت مي‌شدم به سراغ كاغذهاي سفيدم مي‌رفتم و با لحن بچگانم شروع به نوشتن مي‌كردم البته وقتي تونستم بنويسم و بخونم.

يه سوالي ازت دارم، يه سوالي كه چند روزيه ذهنم را مشغول كرده. ببين واقعا تا بحال فكر كردي كه چند درصد از هم سن و سال‌هاي من واقعا براي زندگيشون هدف مشخصي دارن؟ واقعا تا بحال فكر كردي چند درصد از اونها درس و تحصيلات را فقط براي خود اين درس و تحصبلات مي‌خونند، نه چيز ديگه. مثلا نه مدرك بي‌اعتبار دانشگاه‌هاي ايراني؟ تو ممكنه از من بزرگتر باشي يا كوچيكتر، بلاخره يا يه روزي سن من رو تجربه مي‌كني و يا قبلا تجربه كردي، خودت براي چي درس خوندي؟

واقعا تا حالا اين حقيقت تلخ را درك كردي؟ واقعا متوجه شدي؟ به نظرت راه‌حل اين بيماري مهلك و كشنده كه انسان پرتكاپو را به مردابي مرده تبديل مي‌كنه چيه؟ به نظر چيكار كنيم كه حتي تو 70 سالگي يه هدفي براي زندگي داشته باشيم؟

2. ميگن خيلي خوبه كه يه كسي را داشته باشي تا درد دلت را به اون بگي، ميگن خيلي خوبه كسي باشه كه بتوني به راحتي باش حرف بزني و درددل كني، دوستان متاهل من هميشه گفتن كه حتي اگر همسر داشته باشي، بازم كساني را مي‌خواي كه با اونها راحت باشي و بتوني درد دل كني، نظر تو چيه؟ اين «يه كسي‌ها» كجا پيدا مي‌شن؟ اين يه كسي‌ها چه جور آدمايي هستن؟ اشتباه نكن، تويي كه دست دوستي با من دادي، از تو كمبودي احساس نمي‌كنم كه به كس ديگري روي بيارم اما واقعا اين يه كسي‌هاي رويايي كجا هستن كه احدي نتونسته يكي از اونها را پيدا كنه... چرا من يكي از اين يه كسي ها نباشم؟ چرا تو نباشي؟ چرا تو يكي از اين يه كسي‌ها را نداشته‌باشي؟ چرا من نداشته باشم؟

3. راستي، مي‌خواستم نظرت را راجع به اين هم بدونم. چرا برخي مواقع عزيزانت جور ديگه‌اي مي‌شن و به هيچ وجه حرفي نمي زنن و به اصطلاح مشكوك مي‌شن؟ فكر مي‌كني دليلش چيه؟ به نظرت چرا برخي روزاي زندگي برات خيلي گرون تموم مي‌شه؟ به نظرت چرا برخي مواقع با از دست دادن يكي از عزيزانت از اين رو به اون رو مي شي؟ چرا؟ چرا برخي مسائل زندگي اينقدر روي من و تو تاثير مي‌ذاره؟ فكر نمي كني ما اشتباه مي‌كنيم؟ اشتباه از ما نيست؟ چرا قوي نيستيم و با هر مسئله‌اي از اين رو به اون رو مي‌شيم؟ واقعا ما از زندگي چي مي خوايم؟

پ.ن(1): واقعا چون مي خواستم بنويسم، نوشتم، دليل ديگري نداشت، اگه نظر ندادي من را از عقيده هاي يك آدم روشنفكر محروم كردي.

پ.ن(2): اگه بتوني از سردرگمي حرفاي من چيزي بفهمي، چيزي كه واقعا تو را با حقيقت حرفام آشنا كنه، مي فهمم كه تو زندگي تجربه زيادي داري، هان تو چي مي گي؟

پ.ن(3): نمي دونم چرا هنوز دوست دارم اولين پست مورد علاقم را اينقدر بخونم، ببين اگه اولين بارت هست كه به وبلاگ من سر زدي، حتما پست هاي قبليم را بخون و در مورد اونها در اين پست جديد نظر بده. اگه دوستي داشتي كه ديدي مي‌تونه به من كمك كنه، حتما منو بش معرفي كن. منظورم وبلاگ بود.

پ.ن(4): اگر لحن سوال و خطابه اين نوشته اذيتت كرد، من رو ببخش، برخي مواقع براي تاثير و گيرايي نوشته بايد اين جور نوشت.

از بچگی تصور اشتباهی از دوست داشتم، دوست را انسان شاخ و دم‌داری می دونستم که فرار نکردن از اون با مرگ مساویه، آره واقعا این تصور من بود، واقعا اشتباه بود.

در طی سال‌هایی که با انسانهای بسیاری آشنا شدم، فهمیدم که دوست خیلی بهتر از او دیو!!!! شاخ و دم داریه که فکرش را می کردم. دید من واقعا به دوست عوض شده بود.

می دونستم بزرگترین اشتباه اینه که از اشتباه کردن بترسم برای همین ترس از اشتباه کردن را کنار گذاشتم و برای اولین بار (در ذهنم) اشتباه کردم، آره من واقعا اشتباه کردم و عده ای رو __دوست__ خودم به حساب آوردم.

حالا با گذشته چند ماه از این فاجعه شیرین اینقدر احساس آرامش و راحتی می‌کنم که در پوست خود نمی گنجم و حالا به جرات می‌تونم بگم که دوستانی دارم.

دوستانم دوستان من هستند، دوستانی که مرا دوست دارند و من هم آنها را دوست دارم و از دوست داشتن یکدیگر زندگی را دوست داشتنی می‌بینیم، زندگی دوست داشتنی دوستانه....

تصور صحیح از داشتن دوست ممکن از زندگی را معنا بخشد و انسان را به زندگی امیدوار کند، آری من در حال حاضر احساس می‌کنم که کامل شده‌ام و از داشتن دوستان خوبم لذت می برم.

دوستانم برای حضورم در اردوی یک روزه با من کلنجار می روند و من برای حضور در این اردو 2 سفر کاری، 3 جلسه و سایر برنامه‌‌های خود را کنسل می‌کنم و یک روز کامل را با «دوستانم» می گذرانم.

برای موفقیت دوستانم تلاش می‌کنم، در برنامه‌های کاری با آنها همکاری می کنم و برای رسیدن به هدفشان از جان مایه می گذارم، من دوستانی دارم.

در زندگی دوستانی پیدا می‌شوند که تنها روزهایی با انسان هستند اما دوستان واقعی اندک به‌شمار می آیند، قدر لحظه لحظه های زندگی خود را بدانیم، برای آن برنامه ریزی کنیم و از اشتباه کردن نترسیم، اشتباه کردن خود پایانی است بر دوران پر اشتباه زندگی.

پ.ن(1): ازت می‌خوام یک بار دیگه این پست من رو بخونی و نظر خودت را در مورد تفاوت این پست جدید با پست قدیمم بگی.

پ.ن(2): اگه از اینکه من آپدیت نمی‌کنم ناراحتی با نظرای قشنگت من رو به وبلاگ نویسی علاقمند کن.

پ.ن(3): کامران خیلی وقته که دیر به دیر آپدیت می‌کنه، من که هرچی میگم تو گوشش نمی‌ره، شما یه کاری کنین.

ببین راستشو بخوای 1 ماهی میشه که هی دلم واسه وبلاگ نویسی پر می کشه اما دستم به نوشتن نمی ره.

نمی دونم. همش سعی داشتم تو واسه یه موضوع عالی آپ کنم اما بعضی مواقع همه چیز اون طور که می خوای پیش نمی ره دیگه!!!

اون روزی که 2 ساعت تو بارون قدم می زدم موقعیت خوبی برای وبلاگ نویسی بود اما راستش سرمایی که خوردم اجازه نوشتنو به من نداد.

به هر حال امیدوارم ببخشی.

تو زندگی آدما همیشه یه روزایی وجود دارن که میشه از اونها بعنوان بهترین روزها نام برد. وقتی بعد از یک ماه انزوا و دوری دوباره توی جمع حاضر میشی و خودتو نشون میدی، واسه خیلی ها جالبه که بدونن تو این یک ماه چقدر تغییر کردی و چطوری دوباره می تونن ازت یه آدم کلیشه ای بسازن اما وقتی ببینن با این تغییرات، روی اسم خیلی از عیب هات خط کشیدی دیگه نمی خوان در زندگیت تغییر ایجاد کنن.

همینه دیگه... مطلبو گرفتی؟ داستان خونه تکونی ما ایرانیا خوبیش همینه. سال جدید، لباس جدید، هوای جدید، طبیعت جدید...  انسان جدید.

بیا تو سال جدید دیگه خیلی از چیزها رو تکرار نکنیم. چه خوبه تو سال جدید با خوبی ها انس بگیریم و از بدی ها فاصله.....

بیا تو این سال به اونهایی که دوستشون داریم بیشتر محبت کنیم و با اونهایی که دوستشون نداریم بیشتر مدارا کنیم.

فقط اینو می دونم که آدما همیشه با دید تیز بین خودشون ما رو زیر نظر دارن پس وقت خودتو صرف زندگی واسه مردم نکن.

زندگی قصه اون پسر بچه ایه که دیروز تو مسیر باهاش برخوردم.

پسر بچه ای که صبح تا شب با گاری تو خیابون های اصفهان خودمون قدم میزنه تا شاید شب عیدی بتونه واسه داداش کوچیکش یه جفت کفش بگیره.

همون پسر بچه ای که وقتی بهش نگاه میکنی از روی شرم سرشو پایین می اندازه و سریع از جلوت رد می شه.

زندگی قصه مردمیه که بی توجه از کنارت رد می شن و براشون اهمیت نداره نظر تو در مورد اونها چیه پس چه خوبه که در مورد اونها قشنگ فکر کنیم.

پس : " من رو امتحان کن، نه با حرف من بلکه از روی عمل من"

پ.ن(1): خداییش خودم هم نفهمیدم چی نوشتم، آخه می خواستم هر چی تو این یک ماه از نظرم گذشت، در مطلبم گنجونده باشم.

پ.ن(2): امیدوارم ما از اون آدمهایی نباشیم که بی تفاوت از کنار این بچه های زحمتکش میگذریم...

پ.ن(3): یه نشریه چاپ کردیم که موجب شد بعد از 2 روز از سطح شهر جمع بشه، مشکلش هم این بود که حقیقت رو گفته بود و از حق مردم دفاع کرده بود.

پ.ن(4): امسال سال خانه تکونی دلمونه. یادت باشه منو فراموش نکنی... تو این خونه تکونی یه جایی هم واسه من دست و پا کن.

پ.ن(5): ممنون میشم که با نظرات منو راهنمایی می کنی، یه سالی از تاسیس وبلاگم میگذره، این دمه عیدی نظرتو بگو و برای رفع عیب های نوشته هام راه حل بده.

پ.ن(6): اگه با این چند تا مطلب با روحیاتم آشنا شدی، عیب هامو بم بگو تا رفعش کنم////

پ.ن(7): همین دیگه.............

این پست با همه پست هام فرق می کنه.... یا همشو بخون یا هیچیشو نخون............

می خواستم زندگی کنم، راهم را بستند

ستایش کردم، گفتند خرافات است

عاشق شدم، گفتند دروغ است

گریستم، گفتند بهانه است

خندیدم، گفتند دیوانه است

دنیا را نگه دارید می خواهم پیاده شوم ....

امشب دیگه حال و حوصله مطلب نوشتن ندارم، دیگه نمی دونم می خوام چی کار کنم. تو زندگی آدما بعضی روزا هست که اصلا نمی فهمن حالشون چطوره، بعضی روزا که هرچه دوست و رفیق و بابا و خونواده و همه ازت می پرسن چته نمی تونی جواب بدی..

- چته؟؟   هیچی... – تو یه چیزیت هست... نه به خدا هیچیم نیس....

این جوری می گی اما تو دلت با خودت می دونی که داری دروغ میگی... راستی راستی چته؟/؟؟ سوالیه که خودت از خودت می پرسی... و فقط می تونی اینو جواب بدی که: از همه جا و از همه چیز خسته شدم...... دیگه حال و حوصله هیچ کاری رو ندارم..... دیگه نمی خوام حتی زندگی کنم..... دنیا را نگه دارید...... تو رو خدا وایسین.... به خدا می خوام پیاده شم...... هیچ کس رو نداری که بهش این حرفا رو بزنی و زورت تنها به دکمه های کیبورد می رسه.... بنویس، بنویس تا دستخطت خوب شه.... یادمه همیشه اون موقع هایی که تو گاراژ خونمون مغازه کوچیک خوراکی باز کرده بودم، وقتی نوروز، همسایمون می خواست بیاد ازمون نسیه بگیره این حرفو بم می زد ..... و من از روی سادگی بچگیم به این حرف اون می خندیدم..... بخند..... اما نمی دانی که خنده های کودکانه تو روزی برایت بیگانه می شوند.....

اصلا امشب فراموش می کنم که کسی منو به اسم یه خبرنگار میشناسه... مهم نیس کسایی که این متنو می خونن منو میشناسن یانه...

ناسلامتی اونا هم تو حالگیری من خیلی نقش داشتن........

بر می گردم به دوران کودکیم..... دورانی که همه بعنوان روزهای شیرین زندگیشون از اون یاد می کنن..... دورانی که برای من اصلا شیرین نبود.....

من اصلا دوران بچگی خوبی نداشتم... آخه همیشه تو فکر بزرگ شدن بودم و تو اون دوران اصلا به این فکر نمیکردم که یه روزی میرسه که حسرت روزهای قشنگ بچگی را می خوری... همه همین طورند اما مال من خیلی فرق می کرد..... خیلی.....

اصلا من چی میخام بگم امشب؟؟؟؟ -چه مرگته تو هان؟؟؟؟؟  هیچی به خدا.....

دورانی که برای من اصلا شیرین نبود... دورانی که همیشه حسرت دیگرون توش بود.... دورانی که باید صرف بازی های کودکانه می شد اما برای من با تنهایی تموم شد...... تنهای تنها...... یه روز یادم بنداز این دوران را مفصل تعریف کنم.... اما حیف..... ناگهان چقدر زود دیر می شود.....

چی میخوای بگی اصلا.... هیچ ..... می خوام بگم از امروز زندگی برات تعطیله.... بزار چند ماه هم اینو تجربه کنیم..... اینم یه مدِ جدیده دیگه.... نه؟ مثل شیطون پرستی یا.....

بازم نتونستی یه کسی رو واسه خودت پیدا کنی..... کودکی تمام می شود و نوجوانی آغاز..........

و در این دوران هم هیچ.......

بعد از آن فقط نا امیدی و سرشکستگی است..... هر چی سعی می کنی در مقابل آدما خودت را قوی و سر شاد نشون بدی نمیشه و آخرش روزی می رسه که یه کسی به تو، به تو که برای خودت کسی شده و به قول کیومرث رُجُل شدی... به تو میگه که: هرچند سعی می کنی خودت را قوی نشون بدی اما می دونم که انسانی هستی که .....

این یعنی 17 سال تلاش بیهوده....

این یعنی اینکه هر چی سعی کردی با مطالب بزرگتر ها خودت را در اونها جا بدی کشک .....

این یعنی روز از نو روزی از نو .....

این یعنی باز هم دوران ناخوش بچگی....

این یعنی حسرت.....

و این یعنی اینکه باز هم یه بچه پایین شهری که نه از روی ثروت پدر، نه از روی شهرت و نه از روی هیچ دوباره از جا بر می خیزد و در سن 17 سالگی خود را مردی بزرگ جلوه می دهد...

واین یعنی اینکه باید برخواست.....

باید برخیزم اما نمی دانم چگونه؟؟؟؟؟

از دفتر یه هفته مرخصی میگیری.... اما نمی دونی واسه چی....

شاید وقتی دبیر سرویسم این مطلب را بخونه (البته اگه تا آخرش را بخونه و از سر و تهش چیزی سر در بیاره) بم بخنده اما باید بگم نمی دونم چی شده و نمی دونم........

- هیچی.... تو آدم نمی شی؟؟؟ یالا بگو چته دیگه؟؟؟؟

به خدا هیچیم نیست....

و باز روز از نو روزی از نو...........

خسته شدم به خدا.......... یعنی میگی امروز میمیرم؟؟؟؟؟؟؟؟؟

و این است معنای بطالت زیستن.............

پ.ن(1):  از دوستان گلی که این مطلب رو خوندن و چیزی ازش سر در آوردن خواهش می کنم بم کمک کنن. واقعا سردرگم شدم.... 2 بار به خودکشی فکر کردم به خدا..........

پ.ن(2): اگه نظر خودت را واسم بگی خیلی ممنون میشم.... اگه نتونستی و خواستی بام بصحبتی یه چند روزی صبر کن.....

پ.ن(3): بازم میگم........ کمکم کن به کمکت احتیاج دارم به خدا................

* نقش خبرنگاران اصفهانی در قهرمانی ذوب آهن در نیم فصل بسیار قابل توجه و مهم بود بطوریکه اگر حمایت خبرنگاران اصفهانی از تیم ذوب آهن نبود این قهرمانی حاصل نمی شد....

* خبرنگاران اصفهانی در حساس ترین شرایط از من حمایت کردند و باعث آرامش روحی من شدند، از انعکاس اخبار سپاهان در مطبوعات اصفهانی راضی بوده و تلاش های این خبرنگاران را جبران می کنم...

این سخنان، گفته های دو سرمربی اصفهانی بود که بار ها در جمع های مختلف خبرنگاران اصفهانی  بیان می کردند و در آن اثنا با بیان اینکه حمایت خود را از آنان دریغ نمی کنیم ممنون دار تلاش ها و حمایت های اهالی قلم بودند.

با کمی درنگ در این سخنان به وضوح این نکته برداشت می شود که هر دو سرمربی اصفهانی با ادبیات خاص خود از نحوه انعکاس و پوشش های خبری مطبوعات اصفهانی ابراز رضایت کرده و بر عدم رضایت از مطبوعات ورزشی تهران و نداشتن اعتماد به مطالب آنها سخن به زبان می آوردند.

آنها خود بر این نکته واقف بودند که در شرایط حساسی که دوتیم ذوب آهن و سپاهان قرار داشتند و مطبوعات ورزشی کشور با افکار غلط و برخورد های مختلف، سعی در تخریب آنها داشتند، نشریات اصفهانی با صداقت و حسن ظن به این دو باشگاه، در مقابل هجمه ی ورزشی نویسان سکوت نکردند و دست از حمایت از آنها بر نداشتند.

در شرایطی که بیژن ذوالفقار نسب هدایت تیم بحران زده ذوب آهن را بر عهده گرفت مطبوعات تهرانی که تازه از رفتن زوران نفس راحتی کشیده بودند براساس شناخت قبلی آینده تیم ذوب آهن را با این سرمربی پیش بینی کردند و هر دم اشتباهات باشگاه را مبنی بر انتخاب زوران یادآور می شدند که اگر به جای وی از همان ابتدا از مربی داخلی استفاده می شد چنان می شد و چنین....اما گویا کسی ندید که ذوالفقار نسب در آن شرایط آمده بود که این تیم را از بحران نجات دهد و قلمهای تهرانی جز اندک خبرنگارانی به این موضوع اشاره ای نکرد!!!

گویا موفقیت های ذوب آهن با این مربی برای آن باور پذیر نبود و این تیم با تفکرات سرمربی جدیدش را ناشناخته می دانستند و وقتی را برای بیان و انعکاس اخبار این باشگاه صرف نمی کردند.البته اگر حاشیه بود با انواع و اقسام روش ها به آن دامن می زدند تا جو حاکم بر باشگاه و تیم را بحران زده نشان دهند....

هنوز حواشی بوجود آمده در بازی تیم های سپاهان و پرسپولیس در فولادشهر از یادمان نرفته است که چطور این تیم با محرومیت از بازی های خانگی و کسر امتیاز مواجه شد و در آن زمان قلم حمایت خبرنگاران تهرانی گویی خشک شده بود و هیچ یک دست را به نشانه خطا به سمت این قلم نبرد و تنها اخبار سپاهان ستیزی در مجامع ورزشی مطرح بود که همزمان هدف دیگری را به همراه داشت و آن هم خدشه دار کردن وجه بین المللی این تیم در جام باشگاههای آسیا بود و در این راه از انعکاس هیچ خبری  با این محتوا کوتاهی نمی کردند!!؟

مطبوعات ورزشی کشور در آن موقعیت زمانی همه مترصد فرصتی بودند تا با دو باشگاه اصفهانی به ستیز پرداخته و اجازه پیشروی و کسب عناوین مختلف را به آنها ندهند.

دوتیم اصفهانی در شرایط بحران تنها به حمایت های مطبوعات اصفهان امید داشتند که الحق هم مطبوعات محلی برای آنانی در کوران مسابقات جام باشگاههای آسیا ،لیگ برتر و جام حذفی  سنگ تمام گذاشتند و تیم سپاهان نیز این حمایت ها را بی پاسخ نگذاشت و با درخشش خود در لیگ قهرمانان آسیا و  کسب جواز حضور در جام باشگاههای جهان و بازی های زیبای خود در لیگ برتر قدران این حمایت ها شد.

و اما....

اما امروز چیزی که به وضوح دیده می شود و بیش از هر چیز دل اهالی ورزش استان را به درد می اورد عدم ارتباط مناسب دو باشگاه مطرح سپاهان و ذوب آهن با مطبوعات محلی است.

گویا با شروع فصل جدید و رویارویی این دو باشگاه با حوادث جدید و موج حمایت مطبوعات سراسری، مسئولان این دو باشگاه دست و پای خود را گم کرده و فرصت جبران حمایت های مطبوعات اصفهان را به زمان دیگری موکول کرده اند شاید می پندارند که خبرنگاران محلی این کم کاری ها را نادیده گرفته و همچنان به حمایت های بی شائبه خود اضافه می کنند ...د رحالی که آنان نیز با ادامه روند این برخوردها باید  این انتظار را داشته باشند که دیگر در شرایط حساس بر روی مطبوعات داخلی استان حسابی باز نکنند و امید داشته باشند که همان خبرنگاران پایتخت نشین از آنان حمایت کنند... فقط این نکته را مسئولان دو باشگاه در نظر داشته باشند که اینانی که امروز دوست خطاب می کنید همانانی هستند که از هیچ اقدامی برای تخریب شخصیت سپاهان در جوامع مختلف کوتاهی نمی کنند و اکنون به خاطر سفره ای که باشگاه برای آنان پهن نموده است دم از حمایت می زنند  اگر این طعام ها از پیش چشم آنان برچیده شود آن روی آنان یا بهتر بگویم پشت نقاب آنان را نیز خواهید دید.کافی است با قرار گرفتن در جام باشگاههای آسیا نسبت به انتخاب و اعزام آنان همراه تیم کمی یا کاستی وجود داشته باشد تا آن روی آنان را از لحاظ حمایتی ببینید!!!

اگرچه چرخابی ساده دل همیشه آماده پاسخ به سوالات خبرنگاران اصفهانی است و بعضا با پاسخ های صریح خود برای باشگاه مشکلاتی می آفریند، اما دیگر مسئولین سپاهان توجهی به این خبرنگاران نداشته و به اصرار های مکرر آنها برای پاسخ به ابهامات موجود و حواشی بوجود آمده اهمیت نمی دهند.

در مقطع حساس زمانی که سپاهان حساس ترین و خطرناک ترین شرایط خود را پشت سر می گذارد و حواشی بوجود آمده در مورد برخورد بعضی بازیکنان و سرمربی این تیم یا زمزمه های ایجاد تغییراتی در باشگاه و یا ابهامات موجود در قرارداد حسین چرخابی،  ابهاماتی را برای  اهالی ورزش اصفهان ایجاد کرده است ، هیچ کس احساس خطر نمی کند، پاسخی به شایعات نمی دهد.

مسئولین باشگاه سپاهان در حالی روند عدم اطلاع رسانی را در پیش گرفته اند که شایعات پیرامون  آنها به اوج رسیده و زمزمه های برخی تغییرات در این باشگاه به گوش می رسد و در صورت عدم اطلاع رسانی، باشگاه در آینده ضرر های بسیاری را متحمل میشود.

 مسئولان باشگاه سپاهان توجهی به این نکته نمی کنند که در حال حاضر برخی سود جویان از جو بوجود آمده استفاده کرده و با ایجاد شایعات مختلف، قصد ستیز با سپاهان دارند.

گفته می شود پای بسیاری از دلالان در باشگاه سپاهان باز شده که سعی در انتقال بعضی مهره های اساسی تیم سپاهان و به هم ریختن ارنج کنونی تیم را دارند.

از سویی دیگر باشگاه ذوب آهن اصفهان که در بین اهالی خبر به باشگاه حامی خبرنگاران معروف بوده در روز های اخیر رویکرد خود را تغییر داده  و با برخورد نا مناسب با خبرنگاران اصفهانی، آنها را از خود دلگیر کرده است.

در شرایطی که خبرنگاران اصفهانی سعی در جلوگیری از به حاشیه کشیده شدن باشگاه ذوب آهن دارند، مطبوعات ورزشی کشور با ایجاد شایعات مختلف، رابطه مسئولان ذوب آهن با خبرنگاران را تخریب کرده اند.

ابرهیم زاده در زمانی که عنوان دستیار لوکا بوناچیچ در یتم سپاهان را داشت با روی گشوده با خبرنگاران برخورد می کرد و همواره از نحوه انعکاس اخبار این باشگاه توسط خبرنگاران اصفهانی ابراز رضایت می کرد و حمایت آنان را درکسب موفقیت بیشتر ضروری می دانست.

اما گویا با حرفه ای شدن لیگ برتر و حمایت های بسیار باشگاه ذوب آهن از ابراهیم زاده، او نیز به سمت حرفه ای شدن گام برداشته و دیدگاه او تغییر کرده و از حرفه ای شدن، آن هم به غلط برخورد نامناسب با خبرنگاران اصفهانی را یاد گرفته است.

ابراهیم زاده که توانسته در لیگ برتر نتایج مناسبی بدست آورد، در روز های اخیر با اعتماد به نفس بالایی در جمع خبرنگاران حاضر می شود و به نظر می رسد تفاوتی بین خبرنگاران اصفهانی و خبرنگاران تهرانی قائل نمی شود.

چه خوب است که مسئولین ورزشی اصفهان که در همه موارد از برگزاری مسابقات ورزشی گرفته نا نحوه تقدیر از پیشکسوتان، از رفتار تهرانی ها تقلید کرده و اساس و الگوی کار خود را مطبوعات تهرانی قرار داده اند، در زمینه برخورد صحیح با مطبوعات نیز از آنها الگوبرداری کنند و از مطبوعات محلی حمایت کنند.

دو باشگاه ذوب آهن و سپاهان باید بدانند که حرفه ای شدن به معنی بیگانگی با مطبوعات نیست و نقش مطبوعات در بهبود وضعیت موجود نقش غیر قابل انکاری است.

 مدیران این دو باشگاه  باید به این نکته واقف باشند که برخورد نامناسب و عدم اطلاع رسانی صحیح آنها با خبرنگاران از ذهن آنان پاک نمی شود و حتی اگر باز هم قصد حمایت داشته باشند با بی خبری از وضعیت باشگاهها نمی توانند قلم فرسایی کنند و با ادامه یافتن این روند آسیب های جبران ناپذیری به ورزش حرفه ای اصفهان وارد می شود.

حاشیه بازی ذوب آهن اصفهان و مس کرمان،

خبرنگاران اصفهانی از حضور در بازی محروم شدند....

بدلیل اختلافات مسئولین استادیوم شهید باهنر با مسئولین تربیت بدنی و مسئولین تیم مس کرمان و با بهانه معتبر نبودن کارت های خبرنگاران اصفهانی، این خبرنگاران از تماشای بازی محروم شد.

مسئولین حراست تربیت بدنی استان کرمان اجازه حضور عکاس و خبرنگار اصفهانی اعزامی از انجمن خبرنگاران و عکاسان ورزشی استان اصفهان را در بازی دو تیم ذوب آهن اصفهان و مس کرمان ندادند.

این مسئولین کارت های صادر شده از سوی هیئت فوتبال استان اصفهان را فاقد اعتبار دانسته و پس از تاخیر 1.5 ساعته تنها اجازه حضور عکاس و خبرنگار اصفهانی را در جایگاه تماشاچیان صادر کردند.

مسئولین حراست تربیت بدنی استان کرمان همچنین با حضور تعدادی از خبرنگاران و عکاسان مطبوعات و صدا و سیمای مرکز کرمان در این بازی مخالفت کرده و پس از تاخیر نیم ساعته، اجازه حضور آنها را صادر کردند.

مسئولین حراست تربیت بدنی استان کرمان عدم هماهنگی سرپرست تیم فوتبال ذوب آهن اصفهان را دلیل مشکلات بوجود آمده عنوان کردند اما مسئولین باشگاه ذوب آهن از این مسئله اظهار نا اطلاعی کردند.

*وضعیت گرمایشی رختکن و ساختمان استادیوم شهید باهنر شهر کرمان مناسب نبود بطوریکه باعث اعتراض سرپرست و مسئولان تیم ذوب آهن به ناظرین فدراسیون شد.

* بیش از 10 هزار تماشاچی کرمانی در این بازی حضور داشتند و از نزدیک شاهد این بازی بودند.

* نحوه قضاوت قاسم واحدی باعث اعتراضات گسترده سرمربی دو تیم شد و اعتراضات فراوان بازیکنان دو تیم را نیز بر انگیخت.

* تماشاچیان کرمانی در این بازی علیه عیسی اندوی دروازه بان تیم ذوب آهن بدلیل پرتاب توپ به خارج از زمین شعار دادند.

پ.ن(1): نمی دونم از کدوم نا هماهنگی این بازی براتون بگم اما راستشو میگم خیلی دلگیر شدم

پ.ن(2): تو مسیر رفتن به کرمان 10 بار ما را تفتیش کردن

پ.ن(3): اونجا هوا اصلا سرد نبود...

پ.ن(4): لینک اخبارم را ببینین... خبر بازی ابراهیم زاده، مظلومی،ذوب آهن

به بهانه سالروز تولد هنرمندی از شهرگنبدهای فیروزه‌ای:

استاد هاشمی پیشکسوت عکاسی:

من از همه عکاسان کشور کوچکترم

77 سال پیش در چنین روزی (۱۶ آذر ) کودکی در خانواده‌ای مذهبی در اردبیل به دنیا آمد که گذر زمان او را به هنر عکاسی مشغول کرد. وی از سن 18 سالگی با دنیای عظیم عکاسی آشنا شد و با دریافت هدیه‌ای از سوی پدر خود که دوربین مدل 120 ساخت انگلیس بود، وارد عرصه هنری شد که به قول خودش تنها کاری است که می‌تواند او را کامروا سازد .  

 استاد هاشمی پیرمردی است جوان دل مهربان، محاسن سفید و هنرمند که بیش از 60 دهه از عمر شریف خود را در مسیری طی کرده است که در نتیجه  نه تنها عزت و احترام بلکه بیش از 3 میلیون قطعه عکس با موضوعات مختلف بر جای مانده است. صبح یکی از روزهای پاییزی بود که به سراغش رفتم. منزلی کوچک ولی به وسعت تمام زیبایی‌ها، اتاقکی تاریکی ولی پر نور از هنر او که در جای جای آن عکسی به جای گذاشته است و بر هنر عظیم خود افتخار می‌کند، باورم نمی‌شد. ..        

 http://www.reporter118.blogfa.com/

ذوب آهن قهرمان نیم فصل شد

جلالی: از موفقیت ذوب آهن خوشحالم

ابراهیم زاده: روند فوتبال ما باید تغییر کند

آی آدمها که در ساحل نشسته شاد و خندانید!

آفتاب

                برای من می تابد

باران

                  برای من است که می گرید

و نسیم

       اگر برای آرامش من نمی وزید

                               حتما طوفان می شد

در فضایی که بذرها را

                                    با باد برده اند

در هوایی که قلب ها

                               طپش سنگ ها را هم از یاد برده اند !

  
 آنجا همه دارند اشک می ریزند ، توی سر و صورت خود می زنند ، هر روز کودکی را که در تاریکی و قحطی نور ، از گرسنگی و نبود دارو و محاصره ، جان داده است تشییع می کنند ، فریاد می کشند ، کمک می طلبند : یا للمسلمین ! نه  حتی مسلمین ، بلکه :ای انسانها که راحت در خانه های خود نشسته اید ، با بچه های خود پارک می روید ، پیتزا و پپرونی می خورید ، فیلم می بینید ، کنسرت می روید ، می خندید ،

ما ماههاست که در اینجا برق را بر رویمان قطع کرده اند ، گذرگاه رفح را بسته اند ، هیچ دارویی نداریم ، هر روز چندین زن و کودک و پیر و جوانمان را از گرسنگی و بیماری و آوار خانه هایی که اسرائیلیها خرابترش کرده اند می میرند و شما ... نمی گوییم به ما برق و آب و غذا و دارو بفرستید ؛

نمی گوییم بیایید اینجا با صهیونیستهایی که الفبای انسانیت را هم نمی دانند بجنگید ؛ نمی گوییم بیماران و مجروحانمان را به بیمارستانهای کشورهای خودتان ببرید ،

نه نه ! اصلا این انتظارها را از شما نداریم ! آنها را بگذارید به عهده خود ما و کودکان ما که هر چیز نداشته باشند ،

 سنگ ها را که دارند و می توانند به خودروهای تمام مکانیزه اسرائیلی پرتاب کنند ،

 ما از شما فقط یک انتظار داریم و بس . اگر هم می بینید این انتظار ما زیاد است ، باز هم بی خیالش شوید  و به کارتان ادامه دهید .

انتظار ما خیلی ساده است : سکوت نکنید ! ما اینجا در غزه فکر نمی کنیم حداقل سخن گفتن و مصاحبه کردن درباره ما و مشکلات ما برای شما مشکلی ایجاد کند یا بودجه ای را از سرمایه های شما هدر دهد . کاری کنید که دنیا ما را ببیند .

 نمی دانیم چرا هیچ کس کاری به کار ما ندارد و انگار نه انگار که ما هم هستیم و آن هم این گونه ! نمی شود بخشی از روزنامه ها و مجلات و نشریاتتان را غیر از فحش دادن به دولتتان و گلایه از گرانی موز و کیوی به ما هم اختصاص دهید و عکسی از وضعیت ما چاپ کنید ؟

نمی شود صدا و سیمایتان بجز چند خط خبری که درباره غزه می خواند دو سه گزارش هم درباره ما تهیه کند ؟

نمی شود سخنرانان و شخصیتهای سیاسی چپ و راست شما در کنار حمله کردن به همدیگر ، چند کلمه هم راجع به ما حرف بزنند ؛ فقط حرف !

ما راضی نیستیم وقت شریفشان را بگیریم تا نکند از انتقاد به اصولگرایان و اصلاح طلبان باز بمانند و کشور عزیزتان به بلا مبتلا شود .

 نمی شود که وبلاگ نویسان شما ، در کنار شعرهای قشنگی که برای دوست پسر و دوست دخترشان می نویسند ، در کنار لینک آخرین موسیقی جذابی که فلان خواننده آمریکایی و اروپایی خوانده است ، در کنار مطالب بیشماری که درباره کردان و احمدی نژاد و خاتمی و کروبی و قالیباف و گلشیفته فراهانی و مایکل جکسون و ... می نویسند ، دو کلمه هم راجع به غزه و رفح و دخترکان غمدیده ما که سالهاست حتی یک لبخند کوچک هم بر روی لبانشان نیامده است بنویسند ؟ اگر این کارها هزینه ای هم برای شما دارد به خدا حاضریم این هزینه را هم بدهیم اما دنیا ما را ببیند ؛

 فقط ببیند ؛ حتی هیچ کار دیگری نکند ؛ فقط ببیند تا د ر روزی که انسانها را به خاطر کارهای نکرده شان محاکمه می کنند ، ما هم حجتی برای اقامه دعوی داشته باشیم . 

برادران و خواهران ! ما از کشورهای عربی و اسلامی دیگر انتظاری نداریم ؛ اما از مردم مسلمان ایران همین یک انتظار کوچک را داریم : لطفا ما را ببینید .

پ. ن(1): شعر بالا را سالها پیش در جریان جنگ بی رحمانه  صربها در بوسنی و هرزه گوین و  پس از  جنایات تاریخی آنها در "گوراژده" و "سربرنیتسا" در ویژه نامه ای که در کیهان تهیه کردیم نوشتم . اصل این شعر را هر چه گشتم پیدا نکردم و فقط به اعتبار حافظه ام آن را در اینجا و به مناسبت بحران گسترده انسانی امروز در غزه آوردم . کار دیگری از دستم بر نیامد .

 پ.ن(2): خیلی دلم می خواست خودم یه چیزی بنویسم ولی دیدم این مطلب خیلی بهتره

پ.ن(3): عزیزانی که این وبلاگ را لینک دادن به من اعلام کنند تا لینکشون کنم. 

فیرات هم رفتنی شد.....

بااطمینان به فیرات، تکیه بر باد 

 اگر چه در سال های اخیر تیم ملی فوتبال ایران در جام جهانی و بعضاً میادین بین المللی آنچنان پرفروغ ظاهر نشد اما درخشش یک تیم باشگاهی از ایران در رقابت های جام باشگاههای آسیا باعث شد کم کاری افراد به ظاهر مسئول نادیده گرفته شود.

تیم فوتبال سپاهان با موفقیت های پیاپی خود در جام باشگاههای آسیا و حضور در جام باشگاههای جهان توانست برای خود و فوتبال ایران در مجامع بین المللی اعتبار بدست آورد و نام خود رابر سر زبان ها بیاندازد.

اما با بوجود امدن پاره ای از مشکلات در این تیم  باعث شد تا سرنوشت سپاهان را به طور کلی تغییر کند، لوکا از ایران رفت و مسئولان باشگاه سپاهان با ویرای برزیلی به توافق رسیدند و سکان هدایت تیم سپاهان را به وی سپردند که در مدتی بسیار کوتاه ویرا هم از ایران رفت تا چشم فوتبال دوستان ایرانی و اصفهانی به جمال انگین فیرات روشن شود.

فصل گذشته تیم سپاهان همراه با ویرا تا هفته آخر و تا دقایق پایانی مدعی قهرمانی بود و با عملکردی که از خود در لیگ برتر و جام باشگاههای آسیا برجا گذاشت توانست هوادارن و مشتاقان زیادی را جذب کند.

هر چند ویرا در هفته های آخر فصل به تیم سپاهان اضافه شد و در واقع حاصل زحمات لوکا را در پایان فصل برداشت کرد اما مدیریت مهره ها و نحوه ارنج صحیح و اصولی تیم نکته ای بود که ویرا به خوبی به آن واقف بود .او خیلی خوب از ستاره های این تیم در جای مناسب استفاده می کرد و در آنالیز حریفان تبحر خاصی داشت. در واقع ویرا از استعداد ها و پتانسیل تیم سپاهان برای بهره وری بیشتر نهایت استفاده را برد و علاوه بر تیم سپاهان نام خود را نیز بر سر زبان ها انداخت اما متاسفانه در پایان فصل بر سر رقم قرارداد با باشگاه سپاهان به توافق نرسید و از این تیم جدا شد. 

جدایی ویرا ازتیم خود از یک سو و دوستی های علی دایی با تیم سپاهان از سوی دیگر زمینه را برای حضور انگین فیرات در اصفهان فراهم کرد و سرمربی تیم ملی فوتبال ایران که ازابتدا قصد همکاری با فیرات در تیم ملی را داشت تصمیم خود را تغییر داد و فیرات را دو دستی تقدیم سپاهان کرد.

ازهمان زمان گمانه زنی ها بر سر حرکت دایی و آمدن فیرات به اصفهان آغاز شد ولی بدلیل ناشناخته بودن عملکرد فیرات در تیم سپاهان رسانه ها برای اظهار نظر در این رابطه چند هفته ای را سکوت کردند.

 فیرات سکان هدایت تیم سپاهان را در دست گرفت و تا امروز که هفت هفته از مسابقات لیگ برتر گذشته است این تیم را با 6 امتیاز در رده دوازدهم جدول رده بندی قرار داده است.

سرمربی تیم سپاهان در هفته ای آغازین این فصل از رقابت ها ادعا کرد که چون تیم ما با بازی های خارج از خانه فصل را شروع کرده نیاز به فرصت دارد و در دیدارهای خانگی قدرتمندتر ظاهر خواهد شد!!!

اما گذشت زمان و قرار گرفتن تیم سپاهان در برابر تیم همشهری خود نشان داد که برخلاف انتظار خیلی از سپاهانی ها در رابطه با برد طلایی پوشان اصفهان، تیم ذوب آهن تیم برنده میدان شد و یک شوک اساسی به مجموعه سپاهان وارد کرد.

انتصاب نه چندان شایسته فیرات موجب شد که سپاهان با بازی های ضعیف خود بسیاری از طرفداران خود را نا امید کرده و فاصله خود را با صدر جدول زیاد تر کند.

زمانی که زوران جورجویچ برای سرمربیگری تیم ذوب آهن به این باشگاه پیشنهاد شد بسیاری از روزنامه ها به شدت با این انتخاب مخالفت کردند اما راه به جایی نبردند چرا که مرغ مسئولان این باشگاه یک پا داشت که در آخر هم نتیجه این سهل انگاری را همگان شاهد بودند.

در حقیقت هدف از نگارش این مطلب این است که مبادا تجربه تلخ ذوب آهن به گونه ای دیگر برای دیگر تیم اصفهانی اتفاق بیافتد.

فیرات بیش از آنکه در ارنج کردن تیم تبحر داشته باشد در اظهار نظر راجع به اعضای کادر فنی و مسئولان باشگاه و بعضاً بازیکنان تخصص دارد.

همچنان که سر قضیه انتصاب چرخابی به عنوان مدیر فنی این تیم با مصاحبه جنجالی خود علیه چرخابی و باشگاه به صراحت اعلام کرده بود که این مربی صرفا قرار است در پست مشاور فنی من در این تیم فعالیت کند و در صورت بی توجهی نسبت به انتظارات، من از این تیم کناره گیری خواهم کرد.

که البته این حرکت فیرات از سوی مسئولان باشگاه بی پاسخ نماند و چون در قرارداد وی آمده بود که مربیان خارجی تیم باید با اجازه مسئولان باشگاه سپاهان مصاحبه کنند، وی را تا اطلاع ثانوی ممنوع المصاحبه کردند.

بازیکنان تیم سپاهان هم اگرچه دل پری از این مربی آلمانی دارند ولی ترس از نیمکت نشینی آنان را به سکوت واداشته است. چرا که فیرات درابتدای فصل با خواستن عذر چند تا از بازیکنان قدیمی زهره چشمی از بازیکنان گرفت که سکوت الان آنان را توجیح می کند.

نا گفته نماند، عده ای بر این باورند که انتصاب مشکوک فیرات ثمره تحمیل نقطه نظرات بعضی از مسئولین تهران است و عده ای دیگر هم  معتقدند که تاج در انتصاب وی به این سمت نقش مهمی داشته است.

 به هر ترتیب این تیم علارغم پتانسیل های بسیار خوب، در اشتباهات فردی یا گروهی بعضی افراد دست و پا می زند و بی شک با ادامه یافتن نوار ناکامی های سپاهان وضعیت این تیم در لیگ و جام باشگاههای آسیا بیش از پیش به خطر خواهد افتاد.

فیرات که به نوعی متوجه حساس بودن موقعیت سپاهان در لیگ نیست هنوز هم قول قهرمانی و صعود به رده بالای جدول را می دهد و آنچنان قیافه حق به جانب به خود می گیرد که یادمان می رود که بازنده دربی اصفهان سپاهان بوده است.

عدم توجه فیرات به مشکلات مربیگری خود را می توان در بازی تیم سپاهان با ذوب آهن دید، در حالیکه انتظار می رفت سرمربی سپاهان به تعداد مهاجمین خود اضافه می کند و از مدافعین می کاهد، با دلیلی که تنها برای خود او مشخص است، از تعداد مهاجمین کاسته و به تعداد مدافعین اضافه کرد و این در حالی است که بازیکنان ذوب آهن در این بازی مترصد فرصتی بودند که با ایجاد شکاف در خط دفاعی سپاهان و کشاندن مدافعین این تیم به دروازه خود و با استفاده از ضد حمله نتیجه بازی را به نفع خود تغییر بدهند.

به نظر می رسد که مسئولین سپاهان هنوز در مقابل این مربی به ظاهر تحمیلی سکوت کرده اند اما طرفداران سپاهان در شرایط کنونی، بارها اعلام کرده اند که از انتصاب این مربی بسیار پشیمان هستند.

در سالی که به قول ساکت، سپاهان ستیزی ها به اوج خود رسیده و همه منتظر تحولی در بازی های سپاهان هستند، به نظر می رسد این مربی بی توجه نسبت به موقعیت این تیم در جدول هیچ برنامه تمرینی و تاکتیکی منسجمی برای رهایی از این شرایط ندارد.

او که در کنفرانس خبری بازی خود با ملوان اعلام کرد "روزی که بازیکنانم این چنین بازی کنند، روز خداحافظی آنها با فوتبال است" اکنون باید با فوتبال خداحافظی کند زیرا حتی نتوانست در مقابل ذوب آهن به مساوی دست پیدا کند.

جالب تر آنکه پس از اعلام نارضایتی هواداران تیم سپاهان از این سرمربی  آلمانی، فیرات اعلام کرده که تا پایان فصل در سپاهان می ماند و قصد استعفا و خروج از سپاهان را ندارد.

 پ.ن(1): متن اصلی این مقاله از وبلاگ یارولین

پ.ن(2): ما خبرنگارای اصفهانی از هفته دوم به ساکت می گفتیم یه فکری به حال فیرات بکنه اما گوش نکرد

پ.ن(3): در همین رابطه: مرخصی اجباری، چرخابی ، جایگزین فیرات

سلام یه مصاحبه توپ با یه معلول کردم و

 چاپ هم شد، این مصاحبه خیلی تو

شهرمون صدا کرد بزودی براتون تو وبلاگ

 میزارمش

شماره برای ارسال مسیج:۰۹۳۶۳۲۴۱۲۴۰

سلام یه مصاحبه توپ با یه معلول کردم و چاپ هم شد، این مصاحبه خیلی تو شهرمون صدا کرد بزودی براتون تو وبلاگ میزارمش

سرانجام سخنگوی یاهو علت حذف نام ایران را اعلام کرد

دو شرکت اینترنتی یاهو و مایکروسافت طی ماه اخیر با اعمال محدودیت نام کشور ایران را از لیست کشورهایی که می توانند از خدمات پست الکترونیک آنها استفاده نمایند - بدلیل اعمال تحریم های جدید ایالات متحده بر ضد این کشور - حذف نمودند.

توجه:برای خواندن بقیه مطلب بر روی ادامه مطلب کلیک کنید..

^{هشت موضوع شگفت انگيز از زندگي آلبرت آينِشتاين}

اینم مصاحبه من با اعضای گروه فیتیله